اغلب سکته ها بویژه نوع گرفتگی( سکته ایسکمیک) در یک یا چند شاخه از سرخرگ اصلی میانی مغز (MCA) اتفاق میافتد. در این حالت فلج یا ضعف در دست شدیدتر از پاست و اگر در مرکز تکلم( یعنی در نیمکره چپ در اغلب افراد) باشد اختلال در حرف زدن و حتی درک کردن و تحلیل صحبتها یا نوشته ها هم پیش خواهد آمد.
سکته در سرخرگ قدامی مغز(ACA) که البته ناشایعتر و خفیف تر است، سبب میشود که پا بیشتر از دست( بصورت یک طرفه) درگیر شود، حتی گاها آسیب این رگ،اصلا علامت قابل توجهی ایجا نمیکند.
سکته در آسیب سرخرگ پشتی یا پس سری(PCA) معمولا مشکل حرکتی ایجاد نمیکند ولی میتواند اختلال در میدان دید تا کوری به درجات مختلف و مشکلات مختلف حسی تا احساس دردهای یک طرفه در صورت و بدن( در صورت درگیر شدن همزمان منطقه وردی حس بدن به نام تالاموس) ایجاد کند.
سکته هایی که در شریان خونرساننده به ساقه مغز یعنی منطقه کنترل مراکز حیات بروز کنند( سرخرگ های ورتبرو بازیلار) میتوانند ایجاد کننده کاهش سطح هوشیاری تا کوما و حتی کشنده و بسیار خطرناک باشند، در صورت زنده ماندن فرد علاوه بر ضعف یا فلج یکطرفه اندامها، فلج اعصاب حرکتی چشم، اختلال بلع و اختلال تعادل شوند.
